جستجوی اخبار:                
   
    اخبار
 

 


    در روز 16 آذر 1393 از واحد پزشکی ندای انقلاب،شهیدان، امام و رهبری شنیده شد. اینجا از هیاهو، بدل کاری و کینه افکنی هیچ خبری نبود.حدت، یکرنگی و عشق و دلدادگی ناب حسینی، همه جریان هایی بود، که دل در گرو انقلاب دارند.
      پایی که جا مانده بود با پایمردی تمام، روز دانشجو را مزین نمود.

 

     دکترسید ناصر حسینی پور، رزمنده و آزاده ی عزیزی که به دعوت استاد دکتر سید محمود طباطبایی به مراسم روز دانشجو در این دانشگاه آمده بود. وی کتابی وزین،تحت عنوان"پایی که جا ماند" را در 808 صفحه نوشته است، جوانی 16 ساله بود که با پایی که به رگ و پوستی بند بود، تیرماه 1367 در جزایر مجنون به اسیری دژخیمان بعثی رفت و بعد از بیش از 2 سال اسارت در اردوگاه های سفاکان صدامی، در حالی پای در خاک وطن گذاشت، که عکسش در پلاکاردی به عنوان شهید مفقودالاثر، در کنار برادر شهیدش بر سردر خانه شان هنوز نصب بود. او این کتاب را به گروهبان عراقی، ولید فرحان، سرنگهبان اردوگاه 16 تکریت تقدیم داشته، کسی که او را در طی این مدت به سختی شکنجه کرده بود.
او همانطور که در آن کتاب به خوبی و روشنی، قلم بر روی کاغذ آورده و یادداشت های خود (که آن ها را بر روی زرورق سیگار، کاغذ سیمان و یا حاشیه ی روزنامه های عراقی ثبت، و سپس در لوله ی عصای خود جاسازی کرده بود) را به سلسه ی نظم کشیده است. هنر زیبا سخن گفتن را هم خوب بلد است. او در وقت محدودی که در اختیار داشت، با عبارات کوتاه، نغز و آمیخته به خاطره، مفاهیم دفاع مقدس را به خوبی به جلسه ای مملو از دختران و پسران دانشجو منتقل ساخت.
ما امروز بیش از هر زمان دیگری به این نقل ها و یادآوری ها نیاز داریم. قطعا نسل جوان و فهمیده ی ما، اگر این حکایت های واقعی را از آفرینندگان اصلی آن بشنوند، بهتر درک خواهند کرد که کربلا، هرگز تمام شدنی نیست. صرف شعار نیست. افسانه نیست. کربلا فقط مقطعی از زمان و مکان نیست. کربلا حادثه ای اتفاقی نیست، زیرا تا دنیا دنیاست. خط عزت، آزادگی و عدالت حسینی در برابر خط جهالت، رذالت و ستمگری یزیدی، انسان سازی می کند. و تا این رویارویی است، خون حسین می جوشد، ابوالفضل علمداری می کند و زینب پیام رسانی. شهیدان زنده اند و ستاره هایی هستند برای هدایت و تمیز آن راه از این بیراه. و دفاع مقدس همچنان جاری ست، مرز و جغرافیا هم نمی شناسد.
آری کربلا جاری در رگ ها، در سلول ها، و در اعماق قلب های همه آزادگانی است که به قران و عترت گرویده اند و به دنبال حسین زمان خود هستند، و حماسه ای تنیده در همه ی عصرها و نسل هاست. هرگاه انسان بخواهد، وسوسه ها و تردیدهای شیطان پسند را پس بزند و بر تاریکی ها و پلشتی ها چیره شود، او در حال عمل به ندای دلنشین فطرت خود و لبیک به حسین (ع) است. و در هنگامه ی نبرد شمشیرها، با خون خود، به خون خواهی حسین (ع) و یاران بصیرش آمده است، تا بار دیگر این مفهوم به روشنی فهمیده شود که خون شهید کهنه نشدنی ست و هر شهیدی، تکرار عاشورایی دیگر را رقم می زند، کربلا یعنی من وجود خود را قربانی کردن و در فکر ساختن خویشتن خویش شدن، تا دنیا در جهادی سخت و نفس گیر بر مبنای عقیده و جهاد بنا شود و آخرت را آباد کند.
یکی از بهترین مراسم های روز دانشجو در پیوند با اربعین حسینی که در پیش روست، برای جوانان دانشگاهی ثبت و ضبط شد. 16 آذر در امتداد راه شهیدان به برنامه هایی اینچنینی، برای تبیین گفتمان اصیل انقلاب اسلامی نیازمند است. پیام این جلسه وحدت، یکرنگی و عشق و دلدادگی ناب حسینی، همه ی جریان هایی بود، که دل در گرو انقلاب دارند. در سخنان کوتاه نمایندگان تشکل ها و کانون ها نیز همین معنا و پیام ها تقریبا نهفته بود. در روز 16 آذر 1393 از واحد پزشکی ندای انقلاب،شهیدان، امام و رهبری شنیده شد. اینجا از هیاهو، بدل کاری و کینه افکنی هیچ خبری نبود.
به نقل از وبلاگ دکتر خلیل علی محمد زاده
معاون دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی آزاد اسلامی واحد تهران

 

 

 

 

پایی که جا مانده بود با پایمردی تمام، روز دانشجو را مزین نمود. نسخه قابل چاپ

Preview